Gündal, gün ve dal sözcüklerinden oluşan bir addır. Gün, Ana Türkçe *kün'e dayanır; Eski Türkçede güneş ve gün anlamlarını birlikte taşır. Dal, Osmanlıca ve Eski Anadolu Türkçesi üzerinden Ana Türkçe *tāl'a uzanır; ağacın gövdesinden ayrılan kolu ve mecazen bir soyun kolunu anlatır. Azerice ve Gagavuzca dal, Kazakça ve Kırgızca tal akrabalarıdır. Güneşe uzanan genç bir dal imgesi, TDK'nin açıklamasıyla buluşur: güneşi andıran, çevresine ışık saçan bir genç.
Ad hem kız hem erkek çocuklar için kayıtlıdır. İki hecede okunur (Gün-dal) ve kalın ünlülü son hecesi nedeniyle ekler a'lı gelir: Gündal'a, Gündal'ın. Benzer isimler arasındaki Günal, Günel ve Günay ses bakımından çok yakındır; özellikle Günal ile karışmaması için ortadaki d sesini belirgin söylemek yararlıdır.