Güleç, gül- fiilinden türetilmiş Türkçe bir sıfattır ve “güler yüzlü, çok gülen” demektir. Nişanyan Sözlük'e göre sözcük Eski Türkçe kül- “gülmek” fiiline +(g)Aç ekinin getirilmesiyle yapılmıştır; sözlük, bu ekle sıfat kurulmasını ilgi çekici bulur. İlk tanıklardan biri 1312 tarihli Kitabü'l-İdrak'taki küleç biçimidir ve “çok gülen” diye açıklanır. 1342 tarihli Ferhengnâme-i Sadî çevirisinde ise güleç yüzlü ve güzel huylu bir kişinin ağır başlı ve ulu sayılmayacağını söyleyen bir beyit geçer.
Nişanyan Adlar da adın karşılığını “gülen yüz” diye verir. Hem kız hem erkek adı olarak kayıtlı Güleç, ç ile bittiği için ek alırken söyleyişte c'ye döner: Güleç'i yazılır, Güleci diye okunur. Gönenç, Güvenç ve Gözenç gibi ç ile biten Türkçe adlarla aynı ses ailesindedir.