Gölge, Eski Türkçe kölige sözcüğünden gelir; Nişanyan Sözlük bu sözcüğü köli- “gölgelenmek, kararmak” fiiline +gA ekiyle türetilmiş sayar. Kaşgarî 1073'te üç biçim kaydeder: kölik “gölge”, kölīge “koyu gölge” ve köşīge “zayıf gölge”. Sözlüğün notuna göre son iki biçim eşdeğerdir; Eski Türkçede l ile ş arasındaki geçiş birçok örnekte görülür. 1312 tarihli Kitabü'l-İdrak ise sözcüğü gölge ve hayal karşılıklarıyla verir.
TDK Kişi Adları Sözlüğü, karartı anlamının yanında ada güneşten korunulan yer ile gözetme, koruma anlamlarını da verir; ad bu son anlamla birinin himayesini çağrıştırır. Gölgelik, gölgeli ve gölgelemek aynı kökten türemiş sözcüklerdir. Kız adı olarak kayıtlı Gölge, ö ve e ünlüleriyle tümüyle ince bir söyleyiş verir.