Feragat, bir haktan, mülkten ya da makamdan vazgeçmeyi anlatan sözcüğün erkek adı olarak kullanılmasıdır; Nişanyan Adlar da adı “vazgeçme” anlamıyla kaydeder. Nişanyan Sözlük'e göre sözcük Arapça farāġa(t) biçiminden alınmıştır; bu biçim “boşalttı, terk etti” anlamındaki faraġa fiilinden türemiştir. Sözlük sözcüğün Türkçedeki ilk tanığını 1341 yılına tarihler.
Gündelik dilde “feragat etmek” sözü bir haktan gönüllü olarak vazgeçmeyi anlatır; ad bu yüzden özveri ve tokgözlülük çağrışımı taşır. Üç hecede “fe-ra-gat” diye okunur ve t ile kapanır. Benzer isimler arasındaki Fehamet ve Secahat aynı -at ya da -et sesiyle biten Arapça kökenli adlardır; Musafat ise ses olarak ona yakın durur.