Ertün'ün iki öğesi Nişanyan Sözlük'te ayrı ayrı bulunur ve birlikte “akşam” anlamına uyan bir okuma verir. İlk öğe er, burada “adam” değil, Eski Türkçe *ér “sabah, erken” sözcüğü olarak düşünülebilir; sözlüğe göre bu sözcüğün yalın hâli kayda geçmemiştir, ama erken ve erte türevleri vardır ve er geç deyiminde yaşar. İkinci öğe tün, Eski Türkçede “gece” demektir; sözcük Türkiye Türkçesine dün biçiminde gelmiş, Dil Devrimi döneminde eski söyleyiş ve anlamıyla yeniden canlandırılmıştır.
Böylece ad “gecenin erken vakti” diye okunabilir; TDK Kişi Adları Sözlüğü de adı akşamla, gecenin başlangıcıyla açıklar. Kesin bir yapı açıklaması bulunmadığından bu, parçaların sözlük anlamına dayanan bir okumadır. Tün sözcüğü bugün yalnız tünaydın selamlaşmasında kalmıştır. Ertan ve Erten gibi yakın adlarla karışmaya açık olduğundan ü harfinin yazımda korunması gerekir.