Erinç, Eski Türkçeden gelen ve “mutluluk, huzur” anlamını taşıyan bir sözcüktür. Nişanyan Sözlük'e göre Eski Türkçe érinç “kıvanç, mutluluk” demektir ve ér- fiiline +(I)nç ekinin getirilmesiyle türetilmiştir. Kaşgarî'nin sözlüğünde sözcük, nimet içinde olmak ve nimetten ötürü sevinmek diye açıklanır. Sözlük, aynı seslerle kurulan ve “üşenmek” anlamına gelen erin- fiiliyle bir anlam bağı kurulamayacağını da not eder. Nişanyan Adlar adın karşılığını “gurur, uyum, huzur” diye verir.
Aynı -nç ekiyle kurulmuş sevinç ve kıvanç gibi sözcükler duygu bildirir; Övünç ve Güvenç adları da bu kalıptadır. Kayıtlarda kız ve erkek adı olarak geçer. Sondaki ç, ek aldığında yazıda korunur: Erinç'i, Erinç'e. İki ince heceli yapısı, ince ünlülü soyadlarıyla uyumludur; Erinç'in ikinci hecesi kısa ve vurgusuz okunur.