Gönenç, bolluk ve rahatlık içinde yaşama anlamındaki Türkçe sözcükten alınmış bir addır; Nişanyan Adlar onu Yeni Türkçe bir ad olarak, “mutluluk, esenlik” anlamıyla kaydeder. Nişanyan Sözlük sözcüğü gönen- fiiline bağlar: bu fiil Orta Türkçe könen- “doğrulmak, sevinmek” biçiminden gelir ve Eski Türkçe köni “düz, doğru” sözcüğünden türetilmiştir. Sözlükteki en eski gönenç tanığı 1934 tarihli bir gazete yazısıdır; 1932'de derlenen Teke ağzındaki gönç “şen” sözcüğü de aynı ailedendir.
Kökteki doğru ve düz anlamı, sözcüğün sevinç ve iç rahatlığına uzanan gelişimini gösterir. Ad, kadın ve erkek adı olarak kayıtlıdır. Benzer isimler arasındaki Güvenç, Göğünç, Göyünç ve Gözenç de ç ile biten iki heceli Türkçe adlardır.