Ergener, ergen ve er sözcüklerinden kurulmuştur. Ergen, Osmanlıcada evlenmemiş erkek anlamında kullanılan ergen'den gelir; Vikisözlük, Karahanlı Türkçesindeki erŋgen (bekâr erkek) biçimini akraba olarak gösterir ve sözcüğü ulaşmak anlamındaki er- fiiline bağlar. Bugün ergen, çocukluktan yetişkinliğe geçiş çağındaki genci anlatır. Er ise yiğit, erkek demektir. TDK adı delikanlılık çağına girmiş genç diye açıklar.
Adın içinde iki kez er sesi geçer; bu tekrar Ergener'e ritimli bir yapı verir (Er-ge-ner). Ekler ince ünlülüdür: Ergener'e, Ergener'in. Ergen sözcüğü günlük dilde bir yaş dönemini anlattığı için ad ilk duyuşta bu terimi hatırlatabilir. Benzer isimler arasındaki Erginer ve Erdiner yapı bakımından en yakın adlardır; Esener de -ener sonuyla biter.