Enfes, Türkçede “çok güzel, nefis” anlamında gündelik dilde de kullanılan Arapça kökenli bir sıfattır. Kubbealtı Lugatı sözcüğü “çok kıymetli ve arzu edilir olmak” anlamındaki nefâset kökünden türemiş sayar. Sözlüğün örnekleri sözcüğün ne kadar geniş kullanıldığını gösterir: Ruşen Eşref Ünaydın ışıldayan çiniler için, Yusuf Ziya Ortaç bir tabak sütlaç için, Tarık Buğra da bir keman için enfes der. Nişanyan Adlar adın karşılığını “en seçkin, en zarif” diye verir ve أنفس yazımını gösterir.
Gündelik dilde sık duyulan bir övgü sözcüğü olduğu için ad, söylendiğinde bir yemek ya da manzara övgüsünü çağrıştırabilir. Kubbealtı'nın tanımında geçen nefis sözcüğü de aynı köke dayanır. Kadın adı olarak kayıtlı Enfes, iki kısa heceden oluşur ve s ile biter; ek alırken Enfes'i, Enfes'e diye düz çekimlenir. Ses bakımından Heves ve Esna'ya yakındır.