Eliaçık, “eli açık” söyleyişinin bitişik yazılmış hâlidir ve Vikisözlük'ün Türkçe sürümünde el ile açık sözcüklerinin birleşimi olarak kayıtlıdır. Sözcük, sahip olduklarını başkalarıyla karşılık beklemeden paylaşan, cömert kişiyi anlatır. Kökteki el, Eski Türkçe elig'e dayanır; açık ise açmak fiilinin kökü olan Ana Türkçe *ač-'tan gelir ve engelsiz, kapalı olmayan demektir. Elin açık olması, avucun kapanmayıp vermeye hazır olması imgesiyle cömertliği anlatır. TDK de adı malını mülkünü esirgemeyen biri diye açıklar.
Dört hecede okunur (E-li-a-çık); ortadaki i ile a'nın yan yana gelmesi iki öğeyi duyulur biçimde ayırır. Son hece kalın ünlülü olduğundan ekler a'lı gelir: Eliaçık'a, Eliaçık'ın. Benzer isimler arasındaki Alnıaçık aynı açık öğesini alın sözcüğüyle birleştirir; Elibol ise cömertliği bol sözcüğüyle anlatan yakın anlamlı bir addır.