Durugül, Türkçe duru ile Farsça kökenli gül'ün birleşimidir. Nişanyan duru sözcüğüne iki anlam verir: “duran, kalan” ve “berrak, saf”. Durugül'de ikinci anlam öne çıkar ve ad “saf, berrak bir gül” diye okunur; TDK kaydı da adı içi temiz kadın olarak tanımlar. Nişanyan'a göre Duru tek başına kız adı olarak Aydın ve Muğla yöresine özgüdür.
Gül, Türk kız adlarında en yaygın sonlardan biridir; benzer isimler arasındaki Erengül, Esengül ve Anargül de bu sonla kurulmuştur.
