Dinçsel, dinç sözcüğüne -sel ekinin getirilmesiyle kurulmuş bir sıfattır ve dinçliğe ilişkin, güce ve sağlığa dair anlamına gelir. -sel ekinin kökeni dikkat çekicidir: Vikisözlük'e göre ek, dil devrimi sırasında Fransızca universel sözcüğünün son üç harfinden yapılmış ve ilk kez 1934'te evrensel sözcüğünde kullanılmıştır. Dinç ise soluk, ruh, dinlenme anlamlarındaki Ana Türkçe *tï̄n'e dayanan eski bir Türkçe sözcüktür. TDK'nin kaydı adı sağlığa ve güce ilişkin diye açıklar; yapı bu anlamı doğrudan verir.
Adın son hecesi, Arapça kökenli ve taşkın su anlamına gelen sel sözcüğüyle aynı yazılır; ancak burada sel değil -sel eki vardır. Dinçsel iki hecede okunur ve ince ünlülü ekler alır: Dinçsel'e, Dinçsel'in. Benzer isimler arasındaki Güçsel aynı eki güç sözcüğüne ekler; Dinçel ise s sesi olmadan kurulan yakın bir biçimdir.