Dinçöz, dinç ve öz sözcüklerinin birleşmesinden oluşur. Öz, Osmanlıca ve Eski Anadolu Türkçesi aracılığıyla Ana Türkçe *ȫŕ biçimine dayanır; bir şeyin çekirdeğini, en kuvvetli bölümünü ve kişinin kendi benliğini anlatır. Vikisözlük'ün İngilizce sürümü sözcüğün dere, küçük ırmak anlamını da kaydeder. Dinç ise Türkçede gürbüz ve canlı demektir. İki öğe birlikte, sağlamlığın yalnız dışta değil içte de bulunduğu fikrini verir; TDK'nin kaydı da adı içi sağlam ve güçlü biri diye yorumlar.
Öz, Türkçe ad yapımında çok kullanılan bir son öğedir; benzer isimler arasındaki Berköz bunun bir örneğidir. Dinçöz'de iki öğenin birleştiği yerde ç ile ö yan yana gelir ve ad Din-çöz diye bölünür; bu yüzden hızlı söyleyişte “çöz” sesi ayrıca duyulabilir. Ekler ince ünlülüdür: Dinçöz'e, Dinçöz'ün.