Demren, ok ve mızrak ucunu anlatan temren sözcüğünün öteki biçimidir; Nişanyan Adlar'da Temren adının karşılığı “mızrak ucu”dur. Nişanyan Sözlük'e göre sözcük Oğuzcadaki temürgen “ok ve kargı ucu” biçiminden gelir ve temür, yani demir sözcüğünden türetilmiştir. Sözlük, Türkiye Türkçesinde beklenen düzenli biçimin aslında demren olduğunu söyler: 1312 tarihli Kıpçakça bir kaynakta demren biçimi geçer, Evliya Çelebi de aynı paragrafta temren ile demreni art arda kullanır.
Bu bilgiye göre Demren, Temren'in dil tarihine uygun bir söyleyişidir ve kökü doğrudan demir sözcüğüne uzanır. Benzer isimler arasındaki Diren, Derlen ve Dilmen gibi d ile başlayıp en sesiyle biter. Kapalı iki heceden oluşan ad, ünlüyle başlayan bir soyadıyla daha akıcı söylenir.