Dağ, çevresindeki araziden belirgin biçimde yükselen kaya ve toprak kütlesinin adıdır; TDK Kişi Adları Sözlüğü adı bu anlamla açıklar. Nişanyan Adlar adı Türkçe sayar, ayrıca bir tanım yazmaz. Nişanyan Sözlük sözcüğü Eski Türkçe tāġ biçimine götürür; sözcük eski metinlerde t ile başlar. Sözlüğe göre Moğolcadaki tağ da Türkçeden alınmış olmalıdır.
Ad, tek başına kullanıldığı kadar bileşiklerde de sık görülür. Özdağ, Erdağ, Esendağ ve Beydağ dağ sözcüğünü ikinci öğe olarak taşır; Dağdelen ise Nişanyan Adlar'a göre Ferhat ile Şirin hikâyesinde Ferhat'ın lakabıdır. Tağ ise sözcüğün eski söylenişine yakın duran bir addır. Yumuşak g ile biten ad, ünlüyle başlayan eklerde Dağ'ı, Dağ'a diye yazılır.