Cansal, can sözcüğü ile salmak fiilinin emir biçimi sal'ın birleşmesinden oluşur. Salmak, Osmanlıca ve Eski Anadolu Türkçesi üzerinden Ana Türkçe *sal- (koymak, atmak, indirmek) fiiline dayanır; Karahanlı Türkçesinde serbest bırakmak, Eski Uygurcada sallamak anlamlarıyla görülür. Bugün serbest bırakmak, salıvermek, göndermek ve bir şeyi bir yere koymak anlamlarında kullanılır. Can ise Farsça cān'dan gelen ve ruh, hayat demek olan sözcüktür. TDK adı, kişinin benliğini bırakması, ondan vazgeçmesi yönünde bir seslenme olarak açıklar.
Sondaki sal, Türkçedeki -sal/-sel ekiyle aynı biçimde olduğundan ad ilk bakışta “canla ilgili” gibi bir sıfat sanılabilir; TDK'nin yorumu ise fiil kökünü esas alır.