Çağveren, çağ sözcüğü ile vermek fiilinin sıfat-fiil biçimi veren'in birleşmesinden oluşur. Çağ, Ana Türkçe *čāk (zaman) sözcüğüne dayanır ve devir, dönem anlamındadır. Vermek ise Osmanlıca ve Eski Anadolu Türkçesi üzerinden Ana Türkçe *bēr- fiiline uzanır; Eski Türkçedeki bér- ile aynı köktendir. Veren, bir şeyi birine ileten, bağışlayan kişi demektir. Böylece ad, bir çağı var eden, ona biçim veren kişi fikrini taşır; TDK de adı yeni bir devri başlatan kişi olarak açıklar.
Veren ile biten adlar Türkçede küçük bir grup oluşturur; benzer isimler arasındaki Elveren, Özveren ve Ünveren bunlardandır. Çağveren üç hecede söylenir (Çağ-ve-ren); ilk hece kalın, sonraki iki hece ince ünlülüdür ve ekler ince gelir: Çağveren'e, Çağveren'in. Ortadaki ğ sesi v'den önce zayıflayarak önündeki a'yı uzatır.