Buyrukhan, buyruk ve han sözcüklerinden kurulmuştur. Buyruk emir, ferman anlamına gelir ve Osmanlıcada buyuruk biçimiyle de görülür; kökü Ana Türkçe *buyur- fiilidir. Han ise Ana Türkçe *kagan'dan gelir; Vikisözlük kağan ve hakan sözcüklerini onun ikizi sayar. Hükümdar anlamındaki bu sözcük, bazı erkek hükümdarların adlarından sonra unvan olarak da kullanılmıştır. İki öğe bir araya gelince buyurma gücünü elinde tutan bir hükümdar anlamı doğar; TDK'nin açıklaması da budur.
Buyruk ile başlayan dört adın içinde hükümdarlık anlamını en açık taşıyan Buyrukhan'dır; Buyrukalp yiğidi, Buyrukata atayı, Buyrukbay zengini öne çıkarır. Üç hecede söylenir (Buy-ruk-han). Ortada k ile h yan yana geldiği için iki sesin ayrı ayrı duyulması adın netliğini korur. Kalın ünlülü ekler alır: Buyrukhan'a, Buyrukhan'ın.