Bidayet, Arapça bidâye sözcüğünden gelir ve “başlangıç, başlama” anlamındadır; Nişanyan Adlar ve TDK sözlüğü bu anlamda birleşir. Özgün yazımı بداءة biçimindedir. Sözcük Osmanlı Türkçesinde yaygındı: ilk derece mahkemelerine bidayet mahkemesi denirdi ve “bidayette” sözü “başlangıçta, ilk başta” anlamında kullanılırdı. Ad, çocuğun yeni bir başlangıç olarak görülmesini anlatan bir seçim olarak okunabilir.
Sondaki -et, Arapça kökenli soyut adların Türkçedeki yerleşik sesidir; benzer isimler arasındaki Basiret ve Marifet de aynı kalıptadır. Üç heceli bu kız adı bugün az kullanılır ve eski kuşak tınısı taşır.