Benol, ben adılı ile ol sözcüğünden kurulmuştur. Ben, Osmanlıca ve Eski Anadolu Türkçesi üzerinden Ana Türkçe *ben- biçimine uzanan birinci tekil kişi adılıdır; Vikisözlük'te benlik, kişiyi öbür varlıklardan ayıran bilinç anlamıyla da kayıtlıdır. Ol ise hem olmak fiilinin emir biçimi hem de Osmanlıcada “o” anlamına gelen gösterme sözüdür. TDK adı “ben işte oyum” diye açıklar; bu yorum ol'u gösterme sözü olarak okur. “Ben ol” diye okunduğunda ise ad, kendisi olma dileği gibi anlaşılır.
Benol iki hecede okunur (Be-nol); son hece o'lu olduğundan ekler kalın ünlüyle gelir: Benol'a, Benol'un. Benzer isimler arasındaki Birol, Önol ve Tekol aynı ol öğesiyle biter ve hepsi kısa, iki heceli adlardır.