Belik, Nişanyan Adlar'da “doruk, zirve” ve “hatıra, yadigâr” karşılıklarıyla yer alır; kaynak bu açıklamalar için Tarama Dergisi'ne gönderir. Nişanyan Sözlük ise belik sözcüğünü bölük “kısım” sözcüğünden gelişmiş sayar. Sözlüğün tanıkları arasında 1367 tarihli Hüsrev ü Şirin çevirisinde geçen bir dize ve Türkiye'de Halk Ağızlarından Derleme Sözlüğü'ndeki “bölük, parça, kısım” ve “saç örgüsü” açıklamaları vardır. TDK Kişi Adları Sözlüğü'nün ilk sıraya koyduğu “örülmüş saç” anlamı da bu halk ağzı kullanımıyla örtüşür.
Kaynaklardaki bu çok anlamlılık yüzünden ad tek bir karşılığa indirgenemez. Nişanyan'ın gönderdiği Tarama Dergisi, 1930'larda eski metinlerden Osmanlıca sözcüklere Türkçe karşılıklar derleyen bir çalışmadır; doruk ve yadigâr anlamları için başvurulan kaynak odur. Kadın adı olarak kayıtlı Belik, sondaki k ile kısa ve sert biter; Keklik ve Elik de aynı -ik sonuyla biten adlardır.