Beğ, bey sözcüğünün eski biçimidir; Nişanyan Adlar onu Bey kaydı altında ele alır ve karşılığını “efendi” olarak verir. Kayda göre en eski Türkçeden beri kullanılan beg unvanı, eski Türk soyluluk terimlerinin çoğu gibi bir İran dilinden alınmış olabilir. Beg/beğ biçimi Orta Asya ve İran ağızlarında korunurken, Fırat'ın batısında en az 15. yüzyıldan beri bey söyleyişi yerleşmiştir. Nişanyan, herhangi bir erkek adına Bey eklenerek kurulan birleşik adların özellikle Kafkas kökenli topluluklarda yaygın olduğunu ve bu türden yaklaşık 500 farklı ad kaydedildiğini belirtir.
Tek heceli ve kısa bir ad olduğu için iki ya da üç heceli bir ikinci adla dengelenebilir. Bek ve Bay, aynı unvan ailesinden kısa adlardır.