Balkın, Orta Türkçede parlamak, ışık saçmak anlamındaki balkı- fiilinden gelir; Nişanyan Adlar'da ad parlak, parıldayan diye çevrilir. Nişanyan Sözlük bu fiilin Oğuz ve Kıpçak lehçelerine özgü olduğunu belirtir. Ad, bu fiilden türemiş bir sıfat olarak ışığın kendisinden çok parıldama hâlini, ışıl ışıl görünmeyi anlatır.
İki heceli ad, kalın ünlüleriyle ünlü uyumuna uyar ve ek alırken Balkın'ın, Balkın'a biçimlerinde değişmeden kalır. Fiilin günümüzde az kullanılması adı kulağa eski ve özgün gösterir. Yakın adlardan Yarkın da aynı sesle biten bir addır; Balın ve Birgün ise yine iki heceli Türkçe adlardır.