Bahti, Farsça baht sözcüğüne aitlik bildiren -î ekinin getirilmesiyle kurulmuş görünür; olası anlamı “bahtlı, talihli” ya da “bahta ait”tir. Nişanyan Adlar'da Behti biçimiyle, Farsça “talihli” karşılığıyla geçer. Nişanyan Sözlük baht'ı talih, kısmet anlamındaki Farsça baχt'a, onu da Orta Farsçada pay vermek, bölüştürmek, ihsan etmek anlamındaki fiile bağlar; yani baht, köken olarak insana düşen paydır. Sözcük Türkçede 1069 tarihli Kutadgu Bilig'den beri kullanılır.
Kubbealtı Lugatı baht'ı, ezelden takdir edildiğine inanılan nasip ve kısmet diye tanımlar; bahtı açık ve bahtı yâr olmak gibi deyimler talihin yaver gitmesini anlatır. Bahtiyar ise sözlüğe göre baht ile Farsça dost, yardımcı anlamındaki yâr sözcüğünden oluşur. Bahti, Zülfi ve Nermi gibi -i ile biten iki heceli adlarla aynı ses kalıbındadır.