Ayver, ay ile ver- fiilinin emir biçiminden kurulmuş görünür; olası anlamı “ay ver, ışık ver”dir. Nişanyan Sözlük ver- fiilini Eski Türkçe bér- fiiline bağlar ve Orhun Yazıtları'ndan hizmet vermeyi anlatan bir cümleyi, Divanü Lugati't-Türk'ten de para vermeyi anlatan bir örneği aktarır. Nişanyan Adlar'ın ay kaydına göre bu öğe adlarda çoğu zaman ışık, parlaklık anlamı taşır. Ad bu iki bilgiyle “ışık saçan, aydınlık veren” diye anlaşılabilir.
Ayfer ile ses bakımından çok yakındır, ama yapıları farklıdır: Ayfer'de ay'ın ardından Farsça nur anlamındaki fer gelir, Ayver'de ise ikinci öğe Türkçe bir fiildir. Bu yüzden yazarken v ile f'nin karışmaması adın kökenini korur. Ad sözlüklerde ayrıca yer almadığından anlam öğelerden çıkarılmıştır.