Aysim, Nişanyan Adlar'da Türkçe bir ad olarak geçer ve “ay gümüşü” diye çevrilir; ad Türkçe ay ile Farsça sîm sözcüklerinin birleşimidir. Kubbealtı Lugatı sîm'i gümüş diye açıklar, sözcüğün Yunancadan geldiğini belirtir ve gümüşe benzeyen sırma ile madeni telli işleme ipliği anlamlarını da verir. Ay ise Nişanyan Sözlük'e göre Eski Türkçe āy sözcüğüdür; Orhun Yazıtları'nda bir tarih bildirilirken “onuncu ay” ifadesiyle geçer.
Ad, ayın beyaz ışığını gümüşün parıltısıyla eşleştiren bir imge kurar. Gülsim de aynı sîm öğesiyle biten bir addır; orada gümüş, ay yerine gülle birleşir. Aysim'in iki hecesi kısadır ve m sesiyle kapanır; ünlüyle başlayan bir soyadına bağlandığında m sesi ikinci sözcüğe yumuşakça geçer.