Ayışını, ay ile ışın sözcüğünün iyelik ekli biçimi ışını'nın birleşmesinden oluşur; ayın ışını anlamına gelir. Işın, Osmanlıcada parıltı ve şimşek aydınlığı anlamında kullanılan ışın biçimine dayanır; Vikisözlük sözcüğü Eski Uygurcadaki yaşın (şimşek) ile akraba sayar ve Ana Türkçede alevlenmek, parlamak anlamındaki *yaĺ(č)- köküne bağlar. Bugün ışın, ışığın ya da bir enerjinin yayıldığı çizgiyi anlatır ve tek başına hem kız hem erkek adıdır. TDK de adı ayın saçtığı ışınla açıklar.
Ad bir tamlama gibi kurulduğu için kulağa bir betimleme gibi gelir. Dört hecede okunur (A-yı-şı-nı) ve ı sesinin üç kez tekrarlanmasıyla dikkat çeker. Ünlüyle bittiği için ekler kaynaştırma sesiyle gelir: Ayışını'ya, Ayışını'nın. Benzer isimler arasındaki Ayışığı aynı imgeyi ışık sözcüğüyle kurar.