Yerel, yer sözcüğüne -el ekinin getirilmesiyle kurulmuş bir sıfattır. Vikisözlük'e göre Türk Dil Kurumu bu sözcüğü 1937'de, Arapçadan alınmış mevzii sözcüğünün yerine önermiştir. Yer, Eski Anadolu Türkçesi yoluyla Ana Türkçe *yẹr'e dayanır ve yer, toprak, ülke anlamlarını taşır; -el eki ise adlardan ve fiillerden sıfat türeten eski bir Türkçe ektir. Sözcük bugün belli bir yöreye ait olanı anlatır; TDK'nin kaydı da adı bu anlamla verir.
Yerel günlük dilde çok sık kullanılan bir sözcüktür; yerel seçim, yerel saat gibi söz öbekleri nedeniyle ad ilk duyuşta bir sıfat gibi algılanabilir. İki heceli (Ye-rel) adın ünlüleri incedir: Yerel'e, Yerel'in. Benzer isimler arasındaki Yersel aynı yer kökünü -sel ekiyle birleştirir; Türel ve Gencel de -el sesiyle biten adlardır.