Ülfet, Arapça أُلفة sözcüğünden gelir. Nişanyan Adlar bu sözcüğe dostluk ve içtenlik karşılıklarını verir. Kök, birine alışmak, onunla kaynaşmak fikrini taşır; TDK Kişi Adları Sözlüğü de adı kaynaşma, alışma, görüşüp konuşma ve arkadaşlık anlamlarıyla açıklar. Osmanlı Türkçesinde ülfet etmek, biriyle yakınlık kurmak demekti.
Ad, bugün daha az duyulan ü ile başlayan Arapça kökenli adlardan biridir; söylerken ilk hece vurgulanır: ül-fet. Sondaki t, ünlüyle başlayan bir ek gelince yumuşamaz: Ülfet'i, Ülfet'e. Nüzhet, Nedret ve Hürmet gibi -et ile biten adlarla aynı ses kalıbını paylaşır. Kayıtlarda hem kız hem erkek adı olarak geçer.