Tunçhan, tunç ile han öğelerinin birleşimidir. Nişanyan Adlar, tuncun Cumhuriyet'in ilk on yıllarında, özellikle 1930'larda, kahramanlık ve dayanıklılık çağrışımıyla ad yapımında sevildiğini not eder. Han ise kaynağa göre önce Hun ve Göktürk hükümdarlarının unvanıydı, 12. ve 13. yüzyıllarda genel bir efendi hitabına dönüştü ve Türk adlarında hem erkek hem kadın adı öğesi olarak kullanıldı. Ad sözlükleri bütünü güçlü, kuvvetli hükümdar diye açıklar.
Tunçkan ve Tuğhan aynı yapıda kurulmuştur; Taşhan ve Koçhan ise han sonunu paylaşır. İki hecede “tunç-han” diye okunur; ç ile h yan yana geldiği için iki ses de ayrı duyulmalıdır.