Tanrıkut, Eski Türkçe kökenli bir ad olarak Nişanyan Adlar'da “Tanrı kutsasın” anlamıyla geçer. Parçaların ikisi de Türkçenin en eski kayıtlarına uzanır. Nişanyan Sözlük tanrıyı, Eski Türkçede hem göğü hem gök tanrıyı karşılayan teŋri sözcüğüne bağlar. Sözlüğe göre sözcük bir Çin vekayinamesinde Hun inancındaki gök tanrının adı diye geçer; bu kayıt doğruysa yazıya geçmiş en eski Türkçe sözcük olabilir. Kut ise “baht, tanrısal rahmet, mutluluk” anlamındaki Eski Türkçe ḳut sözcüğüdür.
Üç hecede “tan-rı-kut” diye okunur ve t sesiyle sert bir kapanış yapar; bu yüzden ünlüyle başlayan bir soyadıyla daha akıcı durur. Benzer isimler arasındaki Tanrıverdi ve Tanrıkul aynı ilk parçayla kurulmuş, Tanrı'nın armağanını ya da ona bağlılığı anlatan adlardır; Temirkut ise kut ögesini demir sözcüğünün eski biçimiyle birleştirir.