Önkal, ön sözcüğü ile kalmak fiilinin emir biçimi kal'dan kurulur ve “önde kal” dileğini taşır. Ön, Ana Türkçe *öŋ'den gelir ve bir kimsenin ilerisi demektir. Kalmak ise Osmanlıca ve Eski Anadolu Türkçesi üzerinden Ana Türkçe *kiāl- fiiline dayanır; Eski Türkçede kal- olarak geçer ve olduğu yeri ve durumu korumak, sürdürmek anlamlarını taşır. TDK'nin açıklaması da adı hep önde ve ileride olma dileği diye yorumlar.
Benzer isimler arasındaki Önal ve Önsal da ön ile başlayan iki heceli adlardır; Özkal ise aynı kal öğesiyle biter. Ön-kal diye söylenen ad, ince ünlüyle başlayıp kalın ünlüyle bittiği için ek alırken son heceye uyar: Önkal'a, Önkal'ın. Ünsüzle biten bu kısa ad, ünlüyle başlayan bir soyadından önce akıcı bir geçiş sağlar.