Nurbaki, Arapça nur (ışık) ile bâkî (kalıcı, ölümsüz) sözcüklerinden oluşur; TDK sözlüğü adı, ışığı ve parlaklığı hiç sönmeyen kişi diye açıklar. Nişanyan Adlar'da adın kendisi için ayrı bir kayıt yoktur, ancak iki öğesi ayrıntılı anlatılır. Bâkî, Allah'ın 99 adından biridir ve ad olarak çoğu zaman Abdülbaki'yi karşılar. Nur ise Kur'an'da geçen, Türkçedeki ışık sözcüğünden daha şiirsel ve manevi bir anlam taşıyan bir sözcüktür.
Nişanyan'a göre Nur çok yaygın bir kadın adı öğesidir ve erkek adlarında çoğunlukla ikinci sırada yer alır. Nurbaki, Nur'un başta durduğu bir erkek adı olarak bu kalıbın dışında kalır; ikinci öğedeki Baki onu açıkça erkek adı yapar. Üç hecede okunur (Nur-ba-ki); ek alırken araya y girer: Nurbaki'ye, Nurbaki'nin.