Muhibbi, Arapça muhibb (seven, dost) sözcüğüne bağlılık eki getirilerek kurulmuştur; Nişanyan Adlar adı dost diye karşılar, TDK sözlüğü de sevgi besleyen, dost anlamlarını verir. Kayda göre Yusufeli Demirkentli Âşık Muhibbi (1823-1868), Artvin ve çevre illerde ün kazanmış bir halk ozanıdır. Kanuni Sultan Süleyman'ın şiirlerinde kullandığı mahlas da Muhibbî'dir.
Hem saray şiirinde hem halk şiirinde mahlas olarak kullanılmış bir ad olduğu için edebiyatla bağı belirgindir. Üç heceli ad i ile bittiği için ek alırken araya y girer: Muhibbi'ye, Muhibbi'nin. Çift b söylenirken kısa bir duraklama yaratır. Benzer isimler arasındaki Muhip aynı kökün yalın biçimidir; Hicabi ve Rahmeti de aynı -i sonuyla biter.