Mucip, Nişanyan Adlar'a göre Arapça mucîb sözcüğünden gelir ve karşılık veren, duaları kabul eden anlamını taşır. Kayda göre bu sıfat Allah'ın doksan dokuz adından biridir ve kişi adı olarak Abdülmucip'e, yani “Mucip olanın kulu” biçimine gönderme yapar. TDK sözlüğü ise adı gerekli kılan, sebep anlamıyla açıklar; bu anlam yazılışı çok yakın olan başka bir Arapça sözcüğe, mûcib'e dayanır. Ad olarak kullanımında Nişanyan'ın gösterdiği dua bağlamı öne çıkar.
Gündelik dilde “mucip sebepler” gibi hukuki kalıplardan bilinen bir sözcük olduğu için ad bu çağrışımı da taşıyabilir. İki heceli adın sonundaki p, ünlüyle başlayan ek alınca söyleyişte b'ye döner; yazıda Mucip'e biçimi korunur. Benzer isimler arasındaki Muhip tek sesle ayrılır; Mucit ise aynı mu- sesiyle başlayan başka bir Arapça addır.