Mehtap, Farsça mahtāb (ay ışığı) sözcüğünden Osmanlıca yoluyla Türkçeye geçmiştir. Nişanyan Adlar adı tek kelimeyle “ay ışığı” diye verir; TDK kaydı ay ışığının yanında dolunay anlamını da anar. Sözcüğün ilk öğesi mah, Farsçada ay demektir; Türkçede meh biçiminde söylenir.
Türkçede mehtap hem gündelik dilde ay ışığı için kullanılan bir sözcük hem de yaygın bir kız adıdır. Mehru ve Mehveş gibi meh ile başlayan adlarla aynı aileye girer. İki heceli adın sonundaki p, ünlüyle başlayan ek aldığında okunuşta b'ye döner: Mehtap'ı yazılır, Mehtabı diye okunur.