Kuday, TDK'de Farsça kökenli bir ad olarak “Tanrı” anlamıyla açıklanır. Nişanyan Adlar sözcüğü Kutay başlığı altında ele alır ve anlamını “efendi, ilah” diye verir. Kayda göre bu terim, Sibirya'daki pagan Altay Türklerinin mitolojisinde doğaüstü bir varlığın adıdır ve İslam kültüründen alınmıştır. Nişanyan, sözcüğün Eski Türkçedeki kut (uğur, talih) sözcüğüyle ilişkilendirilmesinin keyfî olduğunu vurgular; yani Kuday ile kut arasında köken bağı kurulmamalıdır.
Kut öğesiyle kurulan Kutay'la sesçe çok yakın olduğu için iki ad birbirine karışabilir; yazarken d ile t farkına dikkat etmek gerekir. Ku-day diye iki hecede okunur. Benzer isimler arasındaki Hudayi aynı kökü taşıyan bir ad, Kudayberdi ise “Tanrı verdi” anlamında bileşik bir biçimdir.