İzbul, iz sözcüğü ile bulmak fiilinin emir biçimi bul'dan kurulmuş, “izi bul” diye okunan bir erkek adıdır. İz, Ana Türkçe *īŕ sözcüğüne dayanır; ayak izi, geride kalan belirti ve ipucu anlamlarını taşır. Bulmak, Osmanlıca üzerinden Ana Türkçe *bul- fiilinden gelir; Eski Türkçede bul- bulmak ve elde etmek, Yakutçada bul bulmak, yerini saptamak demektir. Bugün de bulmanın yanında keşfetmek ve icat etmek anlamlarını taşır. TDK ad için kişinin kendi soyunu, kökenini araştırması dileğini verir.
Bir öğütle kurulan bu ad, benzer isimler arasındaki Yolbul ile aynı kalıptadır; iki ad da bul ile biter ve çocuğa bir şey bulmasını diler. İzbul iki hecede okunur (İz-bul). İlk hece ince, ikinci hece kalın ünlülü olduğundan ekler u ve a ile gelir: İzbul'a, İzbul'un. Kısa olduğu için ikinci ad olarak da kolayca kullanılabilir.