Işıker, ışık ve er sözcüklerinin birleşmesinden oluşur. Işık, Osmanlıca yoluyla Ana Türkçe *yaĺčuk (ışık, güneş) sözcüğüne dayanır; bu da “üzerine ışık saçmak” anlamındaki *yaĺču- fiilinden türemiştir. Azericedeki işıq ve Türkmencedeki yşyk aynı kökün akrabalarıdır. Vikisözlük ışık için esin, ilham anlamlarını da verir. Er, Ana Türkçe *ēr'den gelir ve erkek, yiğit, soylu demektir. Birlikte ışık saçan yiğit fikri ortaya çıkar; TDK adı uzak görüşlü, aydın biri olarak açıklar.
Işıker üç hecede okunur (I-şı-ker); ilk iki hecesi kalın, son hecesi ince ünlülüdür ve ekler bu son heceye uyar: Işıker'e, Işıker'in. Baştaki noktasız I, Türkçe karakter desteklemeyen ortamlarda İ'ye dönüşebildiği için resmî belgelerde yazımı denetlemek yararlıdır. Benzer isimler arasındaki Işıktaş ve Işıkkan aynı ışık öğesiyle, Aydıner ise aynı er öğesiyle kurulmuştur.