İbik, horozun ve bazı kuşların başındaki tepeliğin adıdır. Nişanyan Sözlük sözcüğün beklenmedik bir geçmişini gösterir: ibik önce bir kuşun adıydı. Türkiye Türkçesindeki ibük, alaca ibikli bir kuşu, yani çavuş kuşunu anlatır ve Eski Türkçe üpgük'ten gelir; Kaşgarî bu sözcüğü hüthüt kuşu diye açıklar. Sözlüğe göre sözcük bir yansımadır. 15. yüzyıla ait bir çeviride hüthüt için alaca ibük denilen kuş ifadesi geçer.
Nişanyan'a göre ibik kuşu deyimi zamanla tepelikli kuş diye yorumlanmış, sözcük de böylece tepelik anlamını kazanmıştır; 1876 tarihli bir sözlükte ibik, horoz tacı ve tarak diye açıklanır. TDK Kişi Adları Sözlüğü ad için uç, kenar ve gaga anlamlarını verir; Nişanyan Adlar ise adı kaydeder ama anlamını yazmaz. Bu yüzden adın bu sözcüğe dayandığı kesin değildir. Ekler kesme işaretiyle gelir: İbik'i, İbik'e.