Haslet, Arapça ḫaṣla(t) sözcüğünden gelir. Nişanyan Sözlük sözcüğü ḫaṣala “üstün geldi” fiilinden türemiş bir ad olarak açıklar ve ilk anlamını üstünlük, üstün özellik, meziyet diye verir; Türkçedeki ilk örneği, Atebetü'l-Hakayık'ta hırsın insan için kötü bir huy olduğunu söyleyen dizedir. Kubbealtı Lugatı ise bugünkü kullanımı öne çıkarır: haslet yaratılıştan gelen özellik, huy, tabiattır.
Nişanyan Adlar adı “doğa, ayırt edici özellik” diye çevirir ve Hasret adının bir biçimi olabileceğini de belirtir; kaynak bu ihtimali kesin saymaz. Sözcük tek başına iyi ya da kötü bir huyu anlatabilir; Kubbealtı'daki Ömer Seyfeddin örneğinde söze bağlılık kıymetli bir haslet olarak anılır. Heybet, Hazret ve Haşmet de t ile biten iki heceli, Arapça kökenli erkek adlarıdır.