Gelin, Eski Türkçe kelin sözcüğünden gelir. Nişanyan Sözlük'e göre asıl anlamı “evlenerek bir hane halkına katılan kadın”dır ve sözcük kel- “gelmek” fiiline +In ekiyle türetilmiştir; yani kuruluşu bakımından gelin, aileye gelen kişidir. Orhun Yazıtları'nda analar, ablalar ve cariyelerle birlikte gelinler de anılır. Kaşgarî'nin 1073 tarihli sözlüğünde kelin, gelin karşılığıyla yer alır. Nişanyan Adlar'daki karşılık da doğrudan “gelin”dir.
Sözcük doğa adlarında da yaşar: Nişanyan Sözlük'e göre gelincik çiçeği, kırmızı gelin başlığına benzetildiği için bu adı almıştır; gelin böceği de aynı sözcükten türemiştir. Gündelik dilde çok kullanılan bir sözcük olduğu için, ad olarak söylendiğinde kastedilenin kişi adı mı yoksa akrabalık sözü mü olduğu bağlamdan anlaşılır. Kız adı olarak kayıtlı Gelin, Belin ile aynı sonu taşır.