Fereç, Arapça ferec sözcüğünün sonu sertleşmiş bir söyleyişidir. Kubbealtı Lugatı ferec'i, darlığın ardından gelen ferahlık, üzüntünün ardından gelen sevinç diye açıklar; Süle Fakih'in “Tanrı sana uş ferec verdi ferec” dizesi sözlükteki örnektir. Nişanyan Adlar'da ad Faraç biçimiyle yer alır; Arapça yazımı فرج'tir ve karşılığı “kurtuluş, sıkıntıdan kurtulma”dır. Kaynağın notuna göre bu, Mehdi'ye atfedilen bir duanın da adıdır.
Aynı kökten gelen ferecî, Kubbealtı'na göre şeyhlerin ve ulemanın giydiği çok geniş, bol bir üstlüktür; Yunus Emre'nin bir dizesinde ferecî giymekle âlim olunmayacağı söylenir. TDK Kişi Adları Sözlüğü adı zafer ve sevinç anlamlarıyla açıklar. Sondaki c'nin ç'ye dönmesi, Erşet'teki d-t değişimine benzer bir sertleşmedir. İnce ünlülü iki hecesi kısa soyadlarıyla dengeli durur.