Evcimen, evine bağlı, evcil kişiyi anlatan sözcüğün ad olarak kullanılmasıdır; Nişanyan Adlar adı Türkçe kökenli sayar ve “evcil, uysal” diye açıklar. Nişanyan Sözlük sözcüğün eski biçiminin evcümen olduğunu, ev sözcüğünden türetildiğini yazar; ancak sondaki +cümen ögesinin yapısının açık olmadığını da belirtir. Sözcüğün ilk tanığı 1432 tarihlidir. Ev ise Eski Türkçede de aynı biçimde kullanılan “konut” sözcüğüdür.
Ad, ailesine düşkün, evini seven bir kişiyi anlatır ve hem kız hem erkek çocuklara verilebilir. Üç hecede “ev-ci-men” diye okunur; ilk hecedeki v sesi yazımda korunmalıdır. Benzer isimler arasındaki Ergülen, Evirgen ve Erülgen aynı uzunlukta, -en sesiyle biten Türkçe adlardır.