Ernur, Türkçe er (“erkek”) ile Arapça nur (“ışık”) sözcüklerinin birleşimidir. Nişanyan Adlar'a göre nur, Kur'an'da geçen ve Türkçedeki ışık sözcüğünden daha şiirsel, daha manevi bir anlam taşıyan bir sözcüktür; özgün yazımı نور biçimindedir. Nişanyan, nur'un çok yaygın bir kadınlık belirtisi olduğunu, Aynur, Göknur, Nurcan gibi adlarda bir adı kadın adı yapmak için kullanıldığını belirtir. Erkek adlarında ise çok daha seyrektir ve genellikle Mehmet Nur, Ali Nur gibi bileşiklerin ikinci öğesi olur.
Bu yüzden Ernur'da er öğesi önemli bir iş görür: adın erkek adı olduğunu baştan belli eder. Yine de nur ile biten adlar çoğunlukla kız adı olduğundan ilk duyulduğunda yanlış anlaşılabilir. TDK sözlüğü adı çevresine aydınlık saçan kişi diye açıklar. Benzer isimler arasındaki Nurer aynı iki öğeyi ters sırayla birleştirir.