Erben, “er” ve “ben” sözcüklerinden kurulmuş görünür; “er benim, yiğit benim” diye bir söz olarak okunabilir. Nişanyan Adlar bu adı tanımsız bir Türkçe kayıt olarak listeler. Nişanyan Sözlük er sözcüğünü Eski Türkçede adam, kişi anlamındaki er'e, ben zamirini de Eski Türkçe ben ya da men biçimine bağlar. Aynı sözlükte ben'in ciltteki benek anlamında ayrı bir maddesi de vardır; bu nedenle ikinci öğe ender de olsa o anlamda düşünülebilir.
İki hecede “er-ben” diye söylenir. Benzer isimler içindeki Ersen ve Erkmen de er ile başlayıp “-en” sesiyle biter; Ersin ve Ersun ise yalnız son hecenin ünlüsünde ayrılır.