Enis, Arapça kökenli bir addır ve dost, arkadaş anlamına gelir. Kubbealtı Lugatı sözcüğü “ülfet etmek, alışıp kaynaşmak” anlamındaki uns kökünden türetir ve yâr, hemdem karşılıklarını verir. Sözlükteki örnekler tasavvuf ve halk şiirinden gelir: Şemseddin Sivâsî “Garîbim yok-durur kimse enîsim” diyerek kimsesizliğini anlatır, Âşık Ömer de yanında bir dert ortağı olmamasından yakınır.
Nişanyan Adlar adın karşılığını yumuşak huylu, uygun ve dost diye verir; Arapça yazımı أنيس'tir. Kubbealtı'na göre kökteki uns, insanın bir başkasına alışması ve onun yanında rahat etmesidir; ad da bu yakınlığı anlatır. Sözlükte ikinci hecedeki i uzun yazılır, ama günlük söyleyişte bu uzunluk pek duyulmaz. Reis ve Veyis gibi o da -is sesiyle biter.