Enise, Arapça enîs sözcüğünün dişil biçimidir. Kubbealtı Lugatı enîs'i “ülfet etmek” anlamındaki üns kökünden türemiş sayar ve dost, arkadaş, yâr, hemdem karşılıklarını verir; enîse için de kadın adı olarak kullanıldığını ayrıca belirtir. Sözlüğün örneklerinde sözcük çoğu kez yalnızlıkla birlikte anılır: Şemseddin Sivâsî kimsesiz bir garip olduğunu, Âşık Ömer de bir enîsi ve hemdemi olmadığını söyler. Nişanyan Adlar adı Enis'in dişili olarak açıklar ve أنيسة yazımını gösterir.
Ad bu yüzden “yalnız bırakmayan, can yoldaşı” fikrini taşır. Kubbealtı'daki “enîs-i cân” tamlaması da Cenap Şahabeddin'de “cana dost olan” anlamında geçer. Munise ve Salise de aynı -ise sonuyla biten kadın adlarıdır. Ünlüyle bittiği için ek alırken araya y girer: Enise'yi, Enise'ye. Ünsüzle başlayan soyadlarıyla söyleyişi akıcıdır.