Emanet, birine korunmak üzere bırakılan şey anlamındaki Arapça kökenli sözcükten alınmış bir addır. Nişanyan Sözlük sözcüğü Arapça amāna(t) “güvenme; güvene dayanarak verilen şey ya da görev” sözcüğüne bağlar; aynı kökten aman, emin, emniyet, iman ve mümin gibi sözcükler de gelir. Kubbealtı Lugatı sözcüğün bir anlamını daha kaydeder: insana Allah tarafından verilen ve bir gün geri alınacak olan can. “Emaneti teslim etti” söyleyişi bu anlamdan gelir. Nişanyan Adlar'da adın karşılığı “güven, güvenlik”tir.
Ad, kadın ve erkek adı olarak kayıtlıdır. Sözcüğün can anlamı düşünüldüğünde, çocuğun aileye emanet edildiği fikri de akla gelir; bu, kaynaklardaki anlamdan çıkan bir yorumdur. Benzer isimler arasındaki Asalet, Şahamet ve Keramet de -et ile biten Arapça kökenli adlardır.