Keramet, Arapça kökenli bir sözcüktür; özgün yazımı كرامة biçimindedir. Nişanyan Adlar adı lütuf, ihsan ve keramet anlamlarıyla kaydeder. Tasavvufta keramet, Allah'ın sevdiği kullarına, yani velilere bağışladığı olağanüstü hâl ve işlerdir; peygamberlerin mucizesinden ayrı tutulur. Sözcüğün kökü cömertlik ve değerlilik anlamındaki k-r-m'dir; Kerem ve Kerim adları da bu köktendir. TDK Kişi Adları Sözlüğü adı bağış, ağırlama ve ermişlere yakışan söz ya da davranış diye açıklar.
Hem kız hem erkek adı olarak kayıtlıdır; “ke-ra-met” diye üç hecede okunur. Sözcüğe din eklenerek kurulan Keramettin de ayrı bir ad olarak kullanılır. Benzer isimler arasındaki Emanet ve Fehamet aynı -et sonunu taşır.